Ritme

Het zwarte gat na mijn ontslag. En nu? 

Soms verandert je leven zonder dat je daar zelf om hebt gevraagd. 

En ineens sta je daar. 

Geen werk meer. Geen vaste tijden. Geen collega's die je dagelijks ziet. Geen agenda die bepaalt hoe je dag eruit ziet. Geen vanzelfsprekend ritme waarop je jarenlang hebt vertrouwd. 

ONTSLAG!

Een woord dat misschien maar een paar letters heeft, maar waarvan de gevolgen veel groter zijn dan je vooraf denkt. 

En dan begint het pas echt. 

Want wat doe je als je 's ochtends wakker wordt en eigenlijk nergens naartoe hoeft? Waar sta je voor op? Wat geeft je dag invulling? Waar haal je je energie vandaan? En misschien nog wel de lastigste vraag: Wat ben ik eigenlijk waard als mijn werk ineens wegvalt? 

Ik merk dat het ontbreken van structuur meer met me doet dan ik misschien had verwacht. De dagen lopen in elkaar over. Ik heb alle tijd van de wereld, maar tegelijkertijd voelt het alsof ik nergens grip op heb. 

Een soort zwart gat.......

Aan de ene kant weet ik dat ik vooruit moet kijken. Solliciteren, nadenken over nieuwe uitdagingen, mogelijkheden onderzoeken.... 

Maar aan de andere kant moet ik misschien gewoon even bijkomen. Want ontslag doet iets met je. Het geeft je een gevoel van onzekerheid, je zelfvertrouwen krijgt een deuk en laat je twijfelen aan jezelf. Zelfs als je rationeel weet dat mijn waarde niet afhankelijk is van een baan. 

En toch sluipt er twijfel naar binnen. 

Moet ik nu meteen van alles?

Misschien is dat wel  mijn grootste valkuil. 

Het gevoel dat ik direct iets nieuws moet vinden. Dat ik productief moet zijn. Dat ik moet laten zien dat ik niet bij de pakken neerzit. 

Maar waarom eigenlijk? 

Misschien is het helemaal niet verkeerd om even stil te staan. 

Niet om in het zwarte gat te blijven hangen, maar om opnieuw te ontdekken waar ik naartoe wil. 

Wat past nog bij me?

Waar krijg ik energie van? 

Wat wil ik absoluut niet meer? 

En wat heb ik eigenlijk nodig om met plezier naar mijn werk te gaan? 

Misschien is dit niet alleen het einde van een hoofdstuk, maar ook een kans om dit nieuwe hoofstuk anders te schrijven. 

Mijn zoektocht naar houvast.... 

Ik moet mijzelf niet verliezen in de dagen die ineens anders zijn. 

En misschien begint dat met kleine dingen....

* vaste tijd opstaan

* iedere dag even naar buiten, ja ook als het regent.

* Een planning maken

* Contact houden met mensen en niet mijn muur weer optrekken

* Tijd maken voor dingen die ik leuk vind en me rust geven.

* Blijven kijken naar nieuwe mogelijkheden, maar mijzelf niet gek maken. 

En vooral: mijzelf toestaan dat het soms even niet lekker gaat. 

Want ik hoef niet elke dag sterk te zijn. 

Ik hoef niet vandaag te weten hoe mijn toekomst eruit ziet (al vind ik dat als controle freak lastig) 

Ik hoef morgen niet mijn droombaan gevonden te hebben. 

Ik hoef mijzelf niet voortduren te bewijzen. 

Wat ik wel mag doen.... is opnieuw kiezen. 

Kiezen voor werk dat bij me past. Voor mensen bij wie ik mijzelf kan en mag zijn. Voor een omgeving waarin ik energie krijg, in plaats van alleen maar energie geef. 

En misschien is dat wel de belangrijkste les: niet zomaar ergens opnieuw beginnen omdat het moet, maar bewust nadenken over waar ik mijn tijd en energie aan wil besteden. 

Ik heb jarenlang veel gedaan, veel gegeven en vaak rekening gehouden met anderen. 

Misschien is het nu tijd om ook eens goed naar mijzelf te luisteren. 

Niet vanuit angst om stil te vallen, maar vanuit de wens om vooruit te kijken.

Want mijn ontslag is niet mijn keuze geweest. Maar hoe ik vanaf hier verder ga, daar heb ik wel invloed op. 

En dat nieuwe hoofdstuk? Dat mag ik zelf schrijven. 

Op mijn eigen tempo. Op mijn eigen manier. En met mensen om mijn heen die me steunen in mijn keuze. En die me lief hebben en me begrijpen als mens. 

Zonder mijzelf weer opnieuw in een hokje te stoppen. 

Want uiteindelijk ben ik meer dan mijn loondienstbaan. 

Ik sta op een kruispunt, en deze keer mag ik bewust kiezen welke kant ik op ga. En misschien is dat mijn liefde voor fotografie wel anders voortzetten. 

Alle wegen liggen open. Ik moet alleen dat ene puzzelstukje nog even vinden. En daar is tijd voor nodig. 

Kus Ingrid.