Ik ben niet “in boudoir gerold”.
Ik ben er naartoe bewogen.
Niet omdat het mooi is.
Maar omdat het nodig was.
Omdat er een moment kwam waarop ik mijzelf kwijt was.
Misschien door de burnout. Misschien door altijd maar zorgen voor anderen. Misschien door te lang luisteren naar stemmen die niet van jou waren.
En toen kwam er iets in mij op.
Geen grote explosie.
Meer een stille beslissing:
“En nu ik.”
Fotografie werd geen hobby.
Het werd een manier om terug te kijken.
Om jezelf weer te zien.
Zonder filter. Zonder oordeel. Zonder moeten.
En daar gebeurde iets interessants.
Niet alleen ik veranderde.
Maar ook hoe ik naar andere vrouwen keek.
Ik zag het ineens haarscherp:
Hoeveel vrouwen maken zichzelf kleiner dan ze zijn
Hoe vaak ze wachten op “later”
Hoe weinig ze zichzelf echt durven zien
En daar zat het kantelpunt.
Boudoir werd geen stijlkeuze.
Het werd een missie.
De kern;
Ik maakte geen foto’s van vrouwen.
Ik liet vrouwen zichzelf terugzien.
Niet perfect.
Maar echt.
Niet voor iemand anders.
Maar voor henzelf.
Ik help je graag om deze vrouw weer te zien!
Dus stuur me gerust een berichtje en zet nu eindelijk die eerste stap.
Reactie plaatsen
Reacties